Het was in 1966 dat Herman Van Kerckhove op het lumineuze idee kwam om de jonge zangertjes van het koor “De Minnezangers” aan wat lichaamsbeweging te helpen. Achterliggende ideeën waren: dat jong geweld stilhouden tussen de liederen door en eventueel voor een visuele afwisseling zorgen tijdens een optreden van het koor. Herman realiseerde zich toen niet waar dat initiatief zou uitkomen…
Snel ging de groep immers een eigen leven leiden. Aanvankelijk steunend op vendelzwaaien, daarna op avondvullende producties naar gekende verhalen (Uilenspiegel, Reinaert de Vos, Odysseus).
In de jaren ’80 deden meisjes steeds nadrukkelijker hun intrede in de groep. De opeenvolgende choreografen drukten hun eigen stempel op KOREO PIKO en maakten het ensemble wat het nu is. Geleidelijk veranderden daarbij de artistieke klemtonen en werd afgestapt van het "visualiseren van een verhaal", om duidelijk te kiezen voor echte dans en eigenzinnig omgaan met lichaamstaal.
De jongste jaren opteren de huischoreografen daarenboven voor een volledig zelf uitgewerkte creatie, waarbij tekst, dans, muziekkeuze, podiumaankleding, techniek en kostuums voor een unieke persoonlijke aanpak garant staan.